Strona B – recenzje płyt muzycznych, muzyczne nowości, relacje z koncertów, muzyka alternatywna, teledyski, rock

W jak wielu muzycznych stylistykach jeden artysta może wydać dobre albumy? – Wiadomo, że u nas Fisz i Emade biją pod tym względem wszystkie rekordy.

O przygodach braci Waglewskich z przesterowanymi gitarowymi brzmieniami słyszeliśmy głównie w ich wspominkowych opowiastkach w wywiadach. Co skłoniło ich po wydaniu dwóch stricte hip-hopowych albumów do powrotu do garażu i żywych instrumentów, nie wiadomo. Ważne, że efekt jest, jak to zawsze w przypadku panów (Fisz na basie i za mikrofonem, Emade za bębnami) znakomity – w towarzystwie Michała Sobolewskiego na gitarze wypuścili bez zbędnych zapowiedzi jedną z fajniejszych płyt tego roku.

Wbrew zapowiedziom – zawartość nie ma zbyt wiele punktów stycznych w alternatywą lat 90’tych, sam odczułem ją tylko w łamanym fragmencie Rekina. Więcej jest klasycznie hardrockowego riffowania w stylu Led Zeppelin, czy Black Sabbath, w połączeniu ze współczesnym feelingiem (oprócz wokalu), co daje efekt trochę przypominający Them Crooked Vultures. Przemawiają za tym pojawiające się czasem solówki (Sierpień, Grom, Biegnij). Jest jeszcze trochę punkowej niechlujności połączonej z … zaśpiewami w stylu Thoma Yorke (Pistolet), czy energią, której nie powstydziliby się nasi rodzimi „Black Tapesi” (AAA!). Kim nie wstydzi się też przywalić bardzo Nirvanowym gitarowym motywem i skonfrontować go z ładną, trochę brit-popową zwrotką (Urodziny). Porównanie klimatu płyty z dokonaniami CKOD, które pojawia się w co drugiej recenzji albumu, uważam za zupełnie nietrafione. Za to, może wbrew intencjom muzyków, odnajduję w niektórych utworach klimat bliski twórczości śp. Tadeusza Nalepy, czy to pod względem riffów (Biegnij, Grom), operowania głosem (Nóż, ponownie Grom), a nawet tekstowym (bardzo Loeblowski Nóż).

Właśnie… strona liryczna. Wiadomo, że pod tym względem Fisz od zawsze trzyma wysoki poziom, ale każdy chyba przyzna, że temat zdrady (o zapachu kawy i papierosów) wyeksploatował już do granic możliwości. Nie wiem czy to kwestia podkładów, ale tym razem teksty (jak i sposób ich przekazywania) ociekają gówniarską energią – „tak jak golem z wielkim basem / walę w struny, pękają szyby” (Golem), poza tym bardzo dużo jest „dzieciowatych” określeń i luźnych, abstrakcyjnych wyobrażeń Fisza przywodzących na myśl Fru!. Pojawiają się też tematy społeczne, nie wiem kiedy powstał tekst Biegnij”, ale brzmi przerażająco aktualnie.

Ponoć trio nagrywało płytę na „setkę” w dwa dni. Mimo zamierzonego „garażowego” brzmienia wszystko słychać doskonale, a pewne pozostawione „brudy” tylko dodają unikalnego, jednorodnego klimatu, który poprzez zróżnicowanie, jeśli chodzi o konstrukcje poszczególnych utworów, wciąga.      

Mateusz Romanowski

10/06/2010